Welkom!
» Log in
» Registreer een nieuw account
Gerrie Knetemann, we zullen hem nooit vergeten
Gepost door lodjan
|
lodjan
02 november 2014 08:10
|
Eén ding kon Knetemann nóg beter dan fietsen: lullen
(Thijs Zonneveld - AD)
Het is vandaag niet alleen de sterfdag van Theo van Gogh. Tien jaar geleden overleed ook Gerrie Knetemann - wielrenner, bondscoach en entertainer - tijdens een fietstochtje in de duinen.
Gerrie ging een rondje fietsen. Op de mountainbike de duinen van Schoorl in, zoals zo vaak. Even een paar uurtjes met de kop in de wind en het zuur in zijn poten.
Maar hij kwam nooit meer thuis.
Vandaag is het tien jaar geleden dat Gerrie Knetemann zijn laatste rondje reed. Zijn hart begaf het. Zomaar, zonder waarschuwing. Op zijn 53ste. In de journaals van die avond moest de toenmalige bondscoach achteraan aansluiten: Theo van Gogh was een paar uur daarvoor vermoord. Dat was vreemd: als er iemand niet gewend was om achteraan aan te sluiten, dan was het Knetemann.
Als renner was hij een winnaar. Een killer. Als hij in de positie kwam om te winnen, liet hij de kans zelden liggen. Zijn erelijst bulkt uit. Tien Touretappes, twee keer de Amstel Gold Race en het WK en een rits etappe- en eindzeges in kleinere etappekoersen - de lijst met ereplaatsen is zo lang dat je er een middagje voor moet gaan zitten om ze door te nemen.
Maar Knetemann kon misschien nog wel één ding beter dan wielrennen: praten. Of, zoals hij het zelf noemde: lullen. Knetemann was als renner én als bondscoach in staat om de koers en het gevoel van zere poten en brandende longen om te zetten in woorden. Hij strooide met oneliners en uitdrukkingen die meteen in het Grote Boek Van Wielergezegdes werden opgenomen. Het enige dat hij nodig had, was een microfoon of een camera waarin hij zijn woorden kon vuren. Hij had het over de dood of de gladiolen, over harken, over karretjes in de poep rijden en over kasseien die zo slecht lagen dat het net was alsof de Romeinen ze ooit uit een helikopter hadden gegooid.
Knetemann besefte dat sporter zijn meer is dan hard trappen: de omgang met de media is óók een deel van het vak. En dus was hij altijd beschikbaar. Soms speelde hij de rol van nar, maar nooit nam hij een blad voor de mond.
Vrouwenwielrennen
Na het WK van 1978, waarin hij in de finale leek te onderhandelen met medevluchter Francesco Moser, zei hij: 'Voor hetzelfde geld word ik tweede. Nou ja, voor een beetje meer dan.' En over het vrouwenwielrennen, in Sport International: 'Ik zie vrouwenwielrennen niet zitten. Vrouwen moeten lief zijn en vooral niet aan wielrennen doen om zo mooi te blijven. De sport is te zwaar en te gevaarlijk voor vrouwen. Bovendien lijkt het nergens op als je ze in de bergen ziet aanklooien. Ze staan meer stil dan dat ze fietsen.'
'Als het hard waaide, wreef hij in zijn handen. Echt Kopje-van-Bloemendaal-windje, zei hij dan.'
Roxane Knetemann
Op die laatste opmerking moest hij later terugkomen. Zijn dochter Roxane bleek zijn talent te hebben geërfd. En Gerrie stond bij elk wedstrijdje dat ze reed langs de kant. Roxane Knetemann: 'Ik deed wat mijn vader zei. Niet klakkeloos hoor, want hij leerde zijn kinderen dat je nooit zomaar iets moest aannemen. Maar hij wist gewoon heel veel. We trainden altijd samen. Vaak reden we naar het Kopje van Bloemendaal, vooral bij zuidwestenwind. Als het hard waaide, wreef hij in zijn handen. Echt Kopje-van-Bloemendaal-windje, zei hij dan. Boven op het Kopje staat een brievenbus. Hij zei altijd: Helemaal tot daar moet je. Tot de brievenbus.'
Knetemann haalde het maximale uit zijn carrière. En ook uit zijn mediaoptredens. Verder bezat hij pannenkoekenhuisjes, liep hij de marathon van New York en nam hij een singeltje op (nr. 19 in de Tipparade). Hij wilde alles, hij deed alles. Maar na 53 jaar was het ineens klaar.
Het was zoals hij zelf al zei: 'Sportmannen hebben één nadeel: het zijn mensen.'
En die gaan een keer dood. Soms veel te vroeg.
(Thijs Zonneveld - AD)
Het is vandaag niet alleen de sterfdag van Theo van Gogh. Tien jaar geleden overleed ook Gerrie Knetemann - wielrenner, bondscoach en entertainer - tijdens een fietstochtje in de duinen.
Gerrie ging een rondje fietsen. Op de mountainbike de duinen van Schoorl in, zoals zo vaak. Even een paar uurtjes met de kop in de wind en het zuur in zijn poten.
Maar hij kwam nooit meer thuis.
Vandaag is het tien jaar geleden dat Gerrie Knetemann zijn laatste rondje reed. Zijn hart begaf het. Zomaar, zonder waarschuwing. Op zijn 53ste. In de journaals van die avond moest de toenmalige bondscoach achteraan aansluiten: Theo van Gogh was een paar uur daarvoor vermoord. Dat was vreemd: als er iemand niet gewend was om achteraan aan te sluiten, dan was het Knetemann.
Als renner was hij een winnaar. Een killer. Als hij in de positie kwam om te winnen, liet hij de kans zelden liggen. Zijn erelijst bulkt uit. Tien Touretappes, twee keer de Amstel Gold Race en het WK en een rits etappe- en eindzeges in kleinere etappekoersen - de lijst met ereplaatsen is zo lang dat je er een middagje voor moet gaan zitten om ze door te nemen.
Maar Knetemann kon misschien nog wel één ding beter dan wielrennen: praten. Of, zoals hij het zelf noemde: lullen. Knetemann was als renner én als bondscoach in staat om de koers en het gevoel van zere poten en brandende longen om te zetten in woorden. Hij strooide met oneliners en uitdrukkingen die meteen in het Grote Boek Van Wielergezegdes werden opgenomen. Het enige dat hij nodig had, was een microfoon of een camera waarin hij zijn woorden kon vuren. Hij had het over de dood of de gladiolen, over harken, over karretjes in de poep rijden en over kasseien die zo slecht lagen dat het net was alsof de Romeinen ze ooit uit een helikopter hadden gegooid.
Knetemann besefte dat sporter zijn meer is dan hard trappen: de omgang met de media is óók een deel van het vak. En dus was hij altijd beschikbaar. Soms speelde hij de rol van nar, maar nooit nam hij een blad voor de mond.
Vrouwenwielrennen
Na het WK van 1978, waarin hij in de finale leek te onderhandelen met medevluchter Francesco Moser, zei hij: 'Voor hetzelfde geld word ik tweede. Nou ja, voor een beetje meer dan.' En over het vrouwenwielrennen, in Sport International: 'Ik zie vrouwenwielrennen niet zitten. Vrouwen moeten lief zijn en vooral niet aan wielrennen doen om zo mooi te blijven. De sport is te zwaar en te gevaarlijk voor vrouwen. Bovendien lijkt het nergens op als je ze in de bergen ziet aanklooien. Ze staan meer stil dan dat ze fietsen.'
'Als het hard waaide, wreef hij in zijn handen. Echt Kopje-van-Bloemendaal-windje, zei hij dan.'
Roxane Knetemann
Op die laatste opmerking moest hij later terugkomen. Zijn dochter Roxane bleek zijn talent te hebben geërfd. En Gerrie stond bij elk wedstrijdje dat ze reed langs de kant. Roxane Knetemann: 'Ik deed wat mijn vader zei. Niet klakkeloos hoor, want hij leerde zijn kinderen dat je nooit zomaar iets moest aannemen. Maar hij wist gewoon heel veel. We trainden altijd samen. Vaak reden we naar het Kopje van Bloemendaal, vooral bij zuidwestenwind. Als het hard waaide, wreef hij in zijn handen. Echt Kopje-van-Bloemendaal-windje, zei hij dan. Boven op het Kopje staat een brievenbus. Hij zei altijd: Helemaal tot daar moet je. Tot de brievenbus.'
Knetemann haalde het maximale uit zijn carrière. En ook uit zijn mediaoptredens. Verder bezat hij pannenkoekenhuisjes, liep hij de marathon van New York en nam hij een singeltje op (nr. 19 in de Tipparade). Hij wilde alles, hij deed alles. Maar na 53 jaar was het ineens klaar.
Het was zoals hij zelf al zei: 'Sportmannen hebben één nadeel: het zijn mensen.'
En die gaan een keer dood. Soms veel te vroeg.
|
ton duk
02 november 2014 09:12
|
Staat die brievenbus er nog ???
Ma DUK, Kneet en Theo Koomen...die hebben mij de liefde voor het HOLwielrennen gegeven
gr Ton DUK
Ma DUK, Kneet en Theo Koomen...die hebben mij de liefde voor het HOLwielrennen gegeven
gr Ton DUK
|
lodjan
02 november 2014 10:41
|
Fred van Slogteren via Waf:
Gerrie …
Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens zijn wielercarrière vaak bedenkingen had jegens Gerrie Knetemann. Net als ik een Amsterdammer, opgegroeid in dezelfde buurt en toen bekend als fietsende komiek. Ik vond het allemaal een beetje té en had steeds het gevoel dat het een pose was.
Ik kreeg voor het eerst met hem te maken toen ik in 1997 in Wielerrevue een stukje schreef over Tineke Fopma, wereldkampioene wielrennen in 1975. Enkele dagen na verschijning van het blad kreeg ik een brief van De Kneet beginnend met Waarde Van Slogteren. Op het briefpapier stond als een soort watermerk een foto van hem waarop hij met beide armen geheven juichend over de streep komt. In de brief corrigeerde hij mijn bewering dat Greetje Donker, een tijdgenote van Fopma, toen nog niet mevrouw Knetemann heette.
Een jaar later kwam hij bij me thuis, samen met Gré om zich te laten interviewen over Peter Post voor mijn boek over de Amstelveense zesdaagsenkeizer en ploegleider. Het werd een emotioneel gesprek, waarin Gerrie het af en toe te kwaad had met zijn gevoelens als hij zijn herinneringen over die tijd ophaalde. Post had een enorme impact op hem gehad, dat was duidelijk.
In de jaren die volgden hebben we diverse ontmoetingen gehad en vele telefoongesprekken gevoerd. Altijd bereid alles te vertellen, hoewel ik natuurlijk niet weet of het echt alles was. Het woord vriendschap is te hoog gegrepen, maar wel wederzijds respect.
Op 18 oktober 2004 was ik bij hem thuis voor een gesprek over Joop Zoetemelk over wie ik een boek aan het schrijven was met vijftig interviews met mensen die Joop goed hebben gekend en een mening over hem hadden. Toen ik aanbelde zag ik op de parkeerplaats zijn auto staan. Een Jaguar. Het kenteken begon met JZ en dat leek me zeer toepasselijk om hem zittend op de kofferbak van die auto te fotograferen.
Vijftien dagen later hoorde ik in Frankrijk, waar ik zakelijk verbleef, het bericht dat hij was overleden. Die avond zond de Franse televisie een uur durend in memoriam uit van een bijzondere renner, wiens faam ver over de grenzen was gegaan.
Ik was er op die hotelkamer in Caen toen al lang achter dat achter die komiek een heel serieus mens schuilging die uitermate belezen een gefundeerd oordeel had over van alles en nog wat. Het was toen mijn beurt om het moeilijk met mijn gevoelens te hebben.
Een paar dagen later reed ik Nederland binnen en drukte het knopje van mijn favoriete Nederlandse zender in. Uit de speakers klonk de stem van Johnny Kraaikamp met de tekst: Er is een Amsterdammer doodgegaan.
Gerrie …
Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens zijn wielercarrière vaak bedenkingen had jegens Gerrie Knetemann. Net als ik een Amsterdammer, opgegroeid in dezelfde buurt en toen bekend als fietsende komiek. Ik vond het allemaal een beetje té en had steeds het gevoel dat het een pose was.
Ik kreeg voor het eerst met hem te maken toen ik in 1997 in Wielerrevue een stukje schreef over Tineke Fopma, wereldkampioene wielrennen in 1975. Enkele dagen na verschijning van het blad kreeg ik een brief van De Kneet beginnend met Waarde Van Slogteren. Op het briefpapier stond als een soort watermerk een foto van hem waarop hij met beide armen geheven juichend over de streep komt. In de brief corrigeerde hij mijn bewering dat Greetje Donker, een tijdgenote van Fopma, toen nog niet mevrouw Knetemann heette.
Een jaar later kwam hij bij me thuis, samen met Gré om zich te laten interviewen over Peter Post voor mijn boek over de Amstelveense zesdaagsenkeizer en ploegleider. Het werd een emotioneel gesprek, waarin Gerrie het af en toe te kwaad had met zijn gevoelens als hij zijn herinneringen over die tijd ophaalde. Post had een enorme impact op hem gehad, dat was duidelijk.
In de jaren die volgden hebben we diverse ontmoetingen gehad en vele telefoongesprekken gevoerd. Altijd bereid alles te vertellen, hoewel ik natuurlijk niet weet of het echt alles was. Het woord vriendschap is te hoog gegrepen, maar wel wederzijds respect.
Op 18 oktober 2004 was ik bij hem thuis voor een gesprek over Joop Zoetemelk over wie ik een boek aan het schrijven was met vijftig interviews met mensen die Joop goed hebben gekend en een mening over hem hadden. Toen ik aanbelde zag ik op de parkeerplaats zijn auto staan. Een Jaguar. Het kenteken begon met JZ en dat leek me zeer toepasselijk om hem zittend op de kofferbak van die auto te fotograferen.
Vijftien dagen later hoorde ik in Frankrijk, waar ik zakelijk verbleef, het bericht dat hij was overleden. Die avond zond de Franse televisie een uur durend in memoriam uit van een bijzondere renner, wiens faam ver over de grenzen was gegaan.
Ik was er op die hotelkamer in Caen toen al lang achter dat achter die komiek een heel serieus mens schuilging die uitermate belezen een gefundeerd oordeel had over van alles en nog wat. Het was toen mijn beurt om het moeilijk met mijn gevoelens te hebben.
Een paar dagen later reed ik Nederland binnen en drukte het knopje van mijn favoriete Nederlandse zender in. Uit de speakers klonk de stem van Johnny Kraaikamp met de tekst: Er is een Amsterdammer doodgegaan.
|
lodjan
02 november 2014 10:44
|
Knetemann, te vroeg aan de meet
(NOS)
Op de dag dat Nederland in de ban was van de brute moord op cineast Theo van Gogh, verloor ons land ook een groot sportman. Het plotselinge overlijden van oud-wielrenner Gerrie Knetemann, een van de exponenten van de Gouden Generatie van eind jaren zeventig/begin jaren tachtig, raakte die tweede november in 2004 echter volledig op de achtergrond.
De 53-jarige Knetemann was die middag met vrienden aan het mountainbiken in de duinen bij Bergen. Totdat hij onwel werd, van zijn fiets stapte, blauw aanliep en uiteindelijk op de grond viel. In de ambulance kon niet anders dan de dood worden geconstateerd. De Kneet, die de laatste jaren sukkelde met longproblemen, was getroffen door een hartstilstand.
Fietsen was zijn grote passie. De geboren Amsterdammer was in zijn jonge jaren stratenmaker, maar liet de steentjes achter zich toen hij in 1974 een profcontract kon tekenen bij de Franse wielerploeg Gan-Mercier, waar ook Joop Zoetemelk en Raymond Poulidor reden. In zijn debuutjaar finishte Knetemann als laatste in Parijs-Roubaix om een week later in de Amstel Gold Race zijn eerste grote triomf te vieren.
Nederlands record
Die overwinning in de Nederlandse klassieker bleek de opmaat tot een fraaie erelijst, waarop een jaar later al zijn eerste zege in een Touretappe kon worden bijgeschreven. De teller zou uiteindelijk uitkomen op tien dagsuccessen in de Ronde van Frankrijk, waarmee Knetemann het 'Nederlands record' deelt met Zoetemelk en Jan Raas.
Het gros van die Toursuccessen noteerde de gebrilde coureur, die zich van proloogspecialist gestaag ontwikkelde tot een gereputeerd tijdrijder, in zijn jaren bij de TI-Raleigh-formatie van Peter Post (1976-1983).
Daar zaten opmerkelijke staaltjes tussen. Zo won Knetemann in 1978 de slotrit op de Champs-Elysées, klopte hij vier jaar later rasspurter Sean Kelly in een massasprint en wist hij de grote Bernard Hinault op een zeldzame nederlaag te trakteren in een lange race tegen de klok. De gele trui zat in totaal acht dagen om zijn schouders.
Blote oog
Een score om jaloers op te zijn. Toch wordt die nog overtroffen door twee andere triomfen. De eerste stamt uit 1978, toen Knetemann op de Nürburgring de wereldtitel wegkaapte voor de neus van medevluchter Francesco Moser. De titelverdediger uit Italië was op papier verreweg de betere sprinter, maar liet zich in de Duitse regen in de luren leggen, al was het verschil op de streep met het blote oog nauwelijks waarneembaar.
En dat terwijl de bijgelovige Nederlander, die nimmer betrapt kon worden op startnummer 13, vooraf nog weinig fiducie had getoond in een goed WK. "Maak je maar niet druk, Gré", had hij zijn vrouw toevertrouwd. "Ik heb nummer 76. En 7 plus 6 is 13. Dat wordt niks morgen." Waarop Gré antwoordde: "Dat zie je helemaal verkeerd, want 7 mín 6 is 1."
Al snel na de sensationele coup op het Duitse racecircuit gingen de verhalen rond van een gekocht kampioenschap: Knetemann had Moser vast een flinke som geld in het vooruitzicht gesteld. En op televisie was ook duidelijk te zien wanneer: tijdens een babbeltje onderweg.
Uitgekookt
Pas in 2005 deed Aad van den Hoek, vriend en destijds ploegmaat, in het tv-programma Profiel de waarheid uit de doeken. Het was juist Móser geweest die geld had geboden. Met een gemompeld antwoord had Knetemann de indruk gewekt akkoord te zijn, maar ondertussen hield hij zichzelf voor: als ik je kan kloppen, dan klop ik je. En aldus geschiedde.
Uiteindelijk kwam de kersverse bezitter van de regenboogtrui op zijn beurt met geld over de brug voor Moser en diens ploeg. Dat leek de uitgekookte Knetemann wel zo verstandig met het oog op toekomstige wedstrijden op Italiaanse bodem.
Een zwarte dag beleefde de wielrenner in 1983. In een moment van onoplettendheid knalde hij tijdens de door regenval geteisterde semi-klassieker Dwars door België in volle vaart op een geparkeerde auto. Terwijl het bloed over straat stroomde, gaf de hevig geschrokken ploegleider Post geen cent meer voor zijn pupil.
Met een open been- en armbreuk en ernstig spierletsel belandde de onfortuinlijke coureur in het ziekenhuis. De Kneet had de botsing overleefd, maar dat hij ooit nog als wielerprof op een fiets zou plaatsnemen, leek zo goed als uitgesloten. Na een lange en intensieve revalidatie keerde de doorzetter pur sang echter toch terug in het profpeloton.
Gelukkigste mens
En daar bleef het niet bij. Inmiddels koersend voor Skil, de vrijbuitersploeg van graaf De Gribaldy, won de 34-jarige Knetemann in 1985 opnieuw de Amstel Gold Race. In tranen kwam hij solo over de streep. Aan de zijde van NOS-verslaggever Mart Smeets hield hij het evenmin droog. "Als je weet wat ik allemaal heb meegemaakt", ging de zware revalidatieperiode door zijn hoofd. "Ik ben de gelukkigste mens op de wereld vandaag, eerlijk waar."
Een jaar later bracht hij voor de vierde keer de Ronde van Nederland op zijn naam en in 1989 ging de wedstrijdfiets definitief de schuur in. Vanaf 1991 was Knetemann bondscoach. De veertien WK's onder zijn bezielende leiding leverden geen titels op, maar wel een zilveren (Steven Rooks, 1991) en bronzen (Léon van Bon, 1997) medaille.
Over de meet
Op 8 november 2004 namen op de wielerbaan van Alkmaar zo'n 2.000 mensen voor altijd afscheid van de Kneet, die in zijn leven de Nederlandse (wieler)taal verrijkte met vele prachtige uitdrukkingen. Van 'harken' en 'doorkachelen' tot 'uit het hol kletsen' en 'een karretje in de poep rijden'.
Ook het 'opgebaard over de meet komen' is aan zijn brein ontsproten. Voor Knetemann kwam die dag in het echte leven helaas veel te vroeg. Al zal het hem niet verbaasd hebben dat hij uitgerekend op 2 november de dood vond: 2 november, 2/11, 2 plus 11 is...
(NOS)
Op de dag dat Nederland in de ban was van de brute moord op cineast Theo van Gogh, verloor ons land ook een groot sportman. Het plotselinge overlijden van oud-wielrenner Gerrie Knetemann, een van de exponenten van de Gouden Generatie van eind jaren zeventig/begin jaren tachtig, raakte die tweede november in 2004 echter volledig op de achtergrond.
De 53-jarige Knetemann was die middag met vrienden aan het mountainbiken in de duinen bij Bergen. Totdat hij onwel werd, van zijn fiets stapte, blauw aanliep en uiteindelijk op de grond viel. In de ambulance kon niet anders dan de dood worden geconstateerd. De Kneet, die de laatste jaren sukkelde met longproblemen, was getroffen door een hartstilstand.
Fietsen was zijn grote passie. De geboren Amsterdammer was in zijn jonge jaren stratenmaker, maar liet de steentjes achter zich toen hij in 1974 een profcontract kon tekenen bij de Franse wielerploeg Gan-Mercier, waar ook Joop Zoetemelk en Raymond Poulidor reden. In zijn debuutjaar finishte Knetemann als laatste in Parijs-Roubaix om een week later in de Amstel Gold Race zijn eerste grote triomf te vieren.
Nederlands record
Die overwinning in de Nederlandse klassieker bleek de opmaat tot een fraaie erelijst, waarop een jaar later al zijn eerste zege in een Touretappe kon worden bijgeschreven. De teller zou uiteindelijk uitkomen op tien dagsuccessen in de Ronde van Frankrijk, waarmee Knetemann het 'Nederlands record' deelt met Zoetemelk en Jan Raas.
Het gros van die Toursuccessen noteerde de gebrilde coureur, die zich van proloogspecialist gestaag ontwikkelde tot een gereputeerd tijdrijder, in zijn jaren bij de TI-Raleigh-formatie van Peter Post (1976-1983).
Daar zaten opmerkelijke staaltjes tussen. Zo won Knetemann in 1978 de slotrit op de Champs-Elysées, klopte hij vier jaar later rasspurter Sean Kelly in een massasprint en wist hij de grote Bernard Hinault op een zeldzame nederlaag te trakteren in een lange race tegen de klok. De gele trui zat in totaal acht dagen om zijn schouders.
Blote oog
Een score om jaloers op te zijn. Toch wordt die nog overtroffen door twee andere triomfen. De eerste stamt uit 1978, toen Knetemann op de Nürburgring de wereldtitel wegkaapte voor de neus van medevluchter Francesco Moser. De titelverdediger uit Italië was op papier verreweg de betere sprinter, maar liet zich in de Duitse regen in de luren leggen, al was het verschil op de streep met het blote oog nauwelijks waarneembaar.
En dat terwijl de bijgelovige Nederlander, die nimmer betrapt kon worden op startnummer 13, vooraf nog weinig fiducie had getoond in een goed WK. "Maak je maar niet druk, Gré", had hij zijn vrouw toevertrouwd. "Ik heb nummer 76. En 7 plus 6 is 13. Dat wordt niks morgen." Waarop Gré antwoordde: "Dat zie je helemaal verkeerd, want 7 mín 6 is 1."
Al snel na de sensationele coup op het Duitse racecircuit gingen de verhalen rond van een gekocht kampioenschap: Knetemann had Moser vast een flinke som geld in het vooruitzicht gesteld. En op televisie was ook duidelijk te zien wanneer: tijdens een babbeltje onderweg.
Uitgekookt
Pas in 2005 deed Aad van den Hoek, vriend en destijds ploegmaat, in het tv-programma Profiel de waarheid uit de doeken. Het was juist Móser geweest die geld had geboden. Met een gemompeld antwoord had Knetemann de indruk gewekt akkoord te zijn, maar ondertussen hield hij zichzelf voor: als ik je kan kloppen, dan klop ik je. En aldus geschiedde.
Uiteindelijk kwam de kersverse bezitter van de regenboogtrui op zijn beurt met geld over de brug voor Moser en diens ploeg. Dat leek de uitgekookte Knetemann wel zo verstandig met het oog op toekomstige wedstrijden op Italiaanse bodem.
Een zwarte dag beleefde de wielrenner in 1983. In een moment van onoplettendheid knalde hij tijdens de door regenval geteisterde semi-klassieker Dwars door België in volle vaart op een geparkeerde auto. Terwijl het bloed over straat stroomde, gaf de hevig geschrokken ploegleider Post geen cent meer voor zijn pupil.
Met een open been- en armbreuk en ernstig spierletsel belandde de onfortuinlijke coureur in het ziekenhuis. De Kneet had de botsing overleefd, maar dat hij ooit nog als wielerprof op een fiets zou plaatsnemen, leek zo goed als uitgesloten. Na een lange en intensieve revalidatie keerde de doorzetter pur sang echter toch terug in het profpeloton.
Gelukkigste mens
En daar bleef het niet bij. Inmiddels koersend voor Skil, de vrijbuitersploeg van graaf De Gribaldy, won de 34-jarige Knetemann in 1985 opnieuw de Amstel Gold Race. In tranen kwam hij solo over de streep. Aan de zijde van NOS-verslaggever Mart Smeets hield hij het evenmin droog. "Als je weet wat ik allemaal heb meegemaakt", ging de zware revalidatieperiode door zijn hoofd. "Ik ben de gelukkigste mens op de wereld vandaag, eerlijk waar."
Een jaar later bracht hij voor de vierde keer de Ronde van Nederland op zijn naam en in 1989 ging de wedstrijdfiets definitief de schuur in. Vanaf 1991 was Knetemann bondscoach. De veertien WK's onder zijn bezielende leiding leverden geen titels op, maar wel een zilveren (Steven Rooks, 1991) en bronzen (Léon van Bon, 1997) medaille.
Over de meet
Op 8 november 2004 namen op de wielerbaan van Alkmaar zo'n 2.000 mensen voor altijd afscheid van de Kneet, die in zijn leven de Nederlandse (wieler)taal verrijkte met vele prachtige uitdrukkingen. Van 'harken' en 'doorkachelen' tot 'uit het hol kletsen' en 'een karretje in de poep rijden'.
Ook het 'opgebaard over de meet komen' is aan zijn brein ontsproten. Voor Knetemann kwam die dag in het echte leven helaas veel te vroeg. Al zal het hem niet verbaasd hebben dat hij uitgerekend op 2 november de dood vond: 2 november, 2/11, 2 plus 11 is...
|
lodjan
02 november 2014 11:04
|
Enkele Kneet-story's uit het gedenkwaardige jaar 1980: [www.youtube.com], [www.youtube.com].
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 02/11/2014 11:13 door lodjan.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 02/11/2014 11:13 door lodjan.
|
Andere Peter
02 november 2014 13:10
|
Die koppeling tussen Van Gogh en Knetemann is er inderdaad tot in de eeuwigheid.
Dat WK van 1978 is misschien wel de meest mythische wedstrijd die een Nederlander won. En dat vond ik al toen de Kneet nog leefde. Schitterend parcours, alle grote mannen die een lange finale rijden. De ultieme sprint-à-deux. Lekkere mystiek rond dat praatje en betalingen.
Deze is nog wat uitgebreider. Matige VHS-kwaliteit (de band is het slechtst bij de herhaling van de finish, juist omdat de gebruiker hem op dat moment zo vaak stil zette), maar wel met de aanloop naar de echte finale erbij. Wie wist er eigenlijk nog dat Knetemann vóór de beslissende ontsnapping met Moser al een keer weg was met Hinault en Saronni? Het blijft een knappe call van de commentator (Fred Rakké toch?) om live te zien dat Knetemann daar Moser klopt.
Hinault toont zich, maar hij staat alleen en dat maakt hem eigenlijk kansloos in het ploegenspel. Saronni is gevaarlijk. Heeft Lualdi en Moser als landgenoten in de finale (maar is Moser wel een echte bondgenoot van Saronni of zijn die elkaars eerste concurrenten?). De Belgen zijn in het begin numeriek nog goed vertegenwoordigd met Van Springel, Godefroot, Dierickx, De Vlaeminck, maar er lijkt er niet eentje goed genoeg om te winnen. Zo beschouwd hebben de Nederlanders met Raas (kopman), Zoetemelk en Knetemann de koers voortdurend goed in handen. De sterke Duitsers Thurau (ex-Raleigh) en Thaler (op dat moment Raleigh) rijden in ieder geval niet tegen Raas/Knetemann. Marcussen is er ook nog.
Flikte Knetemann door Moser te kloppen nadat hij eerst afsprak Moser tegen betaling te laten winnen? Niets wijst daarop. Het beroemde gesprekje tussen Moser en Knetemann vindt al vrij vroeg in de ontsnapping plaats. Vermoedelijk is er een afspraak als 'de winnaar betaalt'. Maar meer ook niet, denk ik. Waarom zou Knetemann zich in dat stadium neerleggen bij een 2e plaats, met Raas als kansrijkste renner in de groep erachter? En ze moeten eerst nog maar zien om voorop te blijven. Ze hebben dan nog maar een piepklein gaatje. In alles wat er volgt zie je Knetemann zich gedragen als een renner die voorop wil blijven en die zich voorbereidt op een sprint. Als Moser dat niet zag, dan was hij stekeblind (en dat geloof ik niet).
[www.youtube.com]
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 02/11/2014 13:19 door Andere Peter.
Dat WK van 1978 is misschien wel de meest mythische wedstrijd die een Nederlander won. En dat vond ik al toen de Kneet nog leefde. Schitterend parcours, alle grote mannen die een lange finale rijden. De ultieme sprint-à-deux. Lekkere mystiek rond dat praatje en betalingen.
Deze is nog wat uitgebreider. Matige VHS-kwaliteit (de band is het slechtst bij de herhaling van de finish, juist omdat de gebruiker hem op dat moment zo vaak stil zette), maar wel met de aanloop naar de echte finale erbij. Wie wist er eigenlijk nog dat Knetemann vóór de beslissende ontsnapping met Moser al een keer weg was met Hinault en Saronni? Het blijft een knappe call van de commentator (Fred Rakké toch?) om live te zien dat Knetemann daar Moser klopt.
Hinault toont zich, maar hij staat alleen en dat maakt hem eigenlijk kansloos in het ploegenspel. Saronni is gevaarlijk. Heeft Lualdi en Moser als landgenoten in de finale (maar is Moser wel een echte bondgenoot van Saronni of zijn die elkaars eerste concurrenten?). De Belgen zijn in het begin numeriek nog goed vertegenwoordigd met Van Springel, Godefroot, Dierickx, De Vlaeminck, maar er lijkt er niet eentje goed genoeg om te winnen. Zo beschouwd hebben de Nederlanders met Raas (kopman), Zoetemelk en Knetemann de koers voortdurend goed in handen. De sterke Duitsers Thurau (ex-Raleigh) en Thaler (op dat moment Raleigh) rijden in ieder geval niet tegen Raas/Knetemann. Marcussen is er ook nog.
Flikte Knetemann door Moser te kloppen nadat hij eerst afsprak Moser tegen betaling te laten winnen? Niets wijst daarop. Het beroemde gesprekje tussen Moser en Knetemann vindt al vrij vroeg in de ontsnapping plaats. Vermoedelijk is er een afspraak als 'de winnaar betaalt'. Maar meer ook niet, denk ik. Waarom zou Knetemann zich in dat stadium neerleggen bij een 2e plaats, met Raas als kansrijkste renner in de groep erachter? En ze moeten eerst nog maar zien om voorop te blijven. Ze hebben dan nog maar een piepklein gaatje. In alles wat er volgt zie je Knetemann zich gedragen als een renner die voorop wil blijven en die zich voorbereidt op een sprint. Als Moser dat niet zag, dan was hij stekeblind (en dat geloof ik niet).
[www.youtube.com]
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 02/11/2014 13:19 door Andere Peter.
|
Velodroom
02 november 2014 14:23
|
De koppeling van Gogh en Knetemann is er voor mij pas sinds vandaag. Nooit eerder bij stilgestaan, denk ik.
Zo verbaast me ook, dat Fred Racké al bijna 20 jaar dood is.
Laten we het er maar op houden, dat tijd gewoonweg niet bestaat, maar slechts een illusie is. Physicus Velodroom.
Zo verbaast me ook, dat Fred Racké al bijna 20 jaar dood is.
Laten we het er maar op houden, dat tijd gewoonweg niet bestaat, maar slechts een illusie is. Physicus Velodroom.
|
MarcoV
02 november 2014 20:13
|
de koppeling tussen (een voorganger van) deze pagina en Knetemann, die is er voor mij. Ik ben te jong om De Kneet als renner 'live' mee te maken, maar een oud-wereldkampioen als prikker, eentje die er opeens niet meer was, een paar uur na z'n laatste post, dat zal ik me blijven herinneren ...
|
Eindhovuh
03 november 2014 07:34
|
Andere Peter, ik dacht altijd dat Knetemann openlijk toegaf Moser " geflikt" te hebben, zelfs een beetje trots was op zijn geslepenheid? Is allemaal voor mijn tijd, maar zo heb ik het altijd begrepen.
|
JW
03 november 2014 10:27
|
|
sijbriskie
03 november 2014 11:08
|
Zijn beste vriend, Aad van den Hoek, bevestigde inderdaad het 'flikverhaal': Knetemann had hem dat zelf verteld.
"Knetemanns trouwe helper en vriend Aad van den Hoek verklaart in 2005 in het tv-programma Profiel hoe de vork in de steel zit.
“Knetemann heeft Moser nooit geld geboden, het was juist andersom.” Van den Hoek hoorde het verhaal van de Kneet zelf toen ze na afloop van het WK vanuit Duitsland in de auto naar huis reden. “Moser wilde er zeker van zijn dat hij zou winnen en bood Gerrie een bedrag. Gerrie wekte daarop min of meer de indruk dat dit akkoord was. Iets van: het zit wel goed, rijden maar. Met in het achterhoofd: als ik je kan kloppen, dan klop ik je.”
Die suggestie zette Moser vervolgens op het verkeerde been. “Gerrie heeft Moser bij de eindsprint dus verrast.” Moser ontkent echter dat hij een afspraak heeft willen maken. Volgens de Italiaanse supersprinter was Knetemann die dag simpelweg sterker.
Moser baalt in ieder geval als een stekker: Knetemann heeft hem een loer gedraaid en het kost hem nog geld ook. De Italiaanse knechten houden namelijk de hand op na de koers. Ze hebben zich vandaag toch niet uitgesloofd om met lege handen naar Italië terug te keren? De overwinning is dan wel niet voor Moser, maar de kopman zal toch wel iets met Knetemann hebben geregeld?
Dat heeft Moser dus niet, maar Knetemann wordt niet voor niets een slimme renner genoemd. Hij heeft heel goed in de gaten dat hij deze wereldtitel niet alleen financieel dient te regelen met het Nederlandse team, maar dat hij, wil hij zich zonder gevaar in Italiaanse koersen kunnen wagen, hij ook Moser en zijn team schadeloos moet stellen. Knetemann betaalt uiteindelijk een bedrag aan Moser, waar iemand, zoals Kneet het zei: “Een mooie doorzonwoning van kunt kopen.”
Bron: http://www.sportgeschiedenis.nl/2007/09/03/gerrie-knetemann-wereldkampioen.aspx
"Knetemanns trouwe helper en vriend Aad van den Hoek verklaart in 2005 in het tv-programma Profiel hoe de vork in de steel zit.
“Knetemann heeft Moser nooit geld geboden, het was juist andersom.” Van den Hoek hoorde het verhaal van de Kneet zelf toen ze na afloop van het WK vanuit Duitsland in de auto naar huis reden. “Moser wilde er zeker van zijn dat hij zou winnen en bood Gerrie een bedrag. Gerrie wekte daarop min of meer de indruk dat dit akkoord was. Iets van: het zit wel goed, rijden maar. Met in het achterhoofd: als ik je kan kloppen, dan klop ik je.”
Die suggestie zette Moser vervolgens op het verkeerde been. “Gerrie heeft Moser bij de eindsprint dus verrast.” Moser ontkent echter dat hij een afspraak heeft willen maken. Volgens de Italiaanse supersprinter was Knetemann die dag simpelweg sterker.
Moser baalt in ieder geval als een stekker: Knetemann heeft hem een loer gedraaid en het kost hem nog geld ook. De Italiaanse knechten houden namelijk de hand op na de koers. Ze hebben zich vandaag toch niet uitgesloofd om met lege handen naar Italië terug te keren? De overwinning is dan wel niet voor Moser, maar de kopman zal toch wel iets met Knetemann hebben geregeld?
Dat heeft Moser dus niet, maar Knetemann wordt niet voor niets een slimme renner genoemd. Hij heeft heel goed in de gaten dat hij deze wereldtitel niet alleen financieel dient te regelen met het Nederlandse team, maar dat hij, wil hij zich zonder gevaar in Italiaanse koersen kunnen wagen, hij ook Moser en zijn team schadeloos moet stellen. Knetemann betaalt uiteindelijk een bedrag aan Moser, waar iemand, zoals Kneet het zei: “Een mooie doorzonwoning van kunt kopen.”
Bron: http://www.sportgeschiedenis.nl/2007/09/03/gerrie-knetemann-wereldkampioen.aspx
|
sijbriskie
03 november 2014 11:29
|
Andere Peter Schreef:
-------------------------------------------------------
> Flikte Knetemann door Moser te kloppen nadat hij
> eerst afsprak Moser tegen betaling te laten
> winnen? Niets wijst daarop. Het beroemde gesprekje
> tussen Moser en Knetemann vindt al vrij vroeg in
> de ontsnapping plaats. Vermoedelijk is er een
> afspraak als 'de winnaar betaalt'. Maar meer ook
> niet, denk ik. Waarom zou Knetemann zich in dat
> stadium neerleggen bij een 2e plaats, met Raas als
> kansrijkste renner in de groep erachter? En ze
> moeten eerst nog maar zien om voorop te blijven.
> Ze hebben dan nog maar een piepklein gaatje. In
> alles wat er volgt zie je Knetemann zich gedragen
> als een renner die voorop wil blijven en die zich
> voorbereidt op een sprint. Als Moser dat niet zag,
> dan was hij stekeblind (en dat geloof ik niet).
Ik snap bij god niet hoe je zo stellig kunt beweren dat 'niets' erop wijst dat Knetemann Moser heeft geflikt - nog 'even' los van de getuigenis van Aad van den Hoek daarover. Ik vind juist dat alles erop wijst. Het praten, de nonchalante sprint van Moser die Knetemann passeert, gaat zitten en sterk lijkt te denken 'dat het goed zit', zijn verbazing als Kneet tóch blijkt te sprinten, waarna hij in de laatste 50 meter weer alles uit de kast haalt om Knetemann voor te blijven.
Vanuit Knetemann gezien is dit scenario ook volkomen logisch als hij erg graag wereldkampioen had willen worden: niet meerijden zoals jij stelt omdat Raas erachter zat, verminderde enorm zijn eigen kansen. 'Zomaar' vol meerijden met de op papier betere sprinter Moser was voor de uitgenaste winnaar die de Kneet was ook geen aantrekkelijke optie. De enige mogelijkheid voor hem om wereldkampioen te worden was dus Moser op boven beschreven wijze flikken. En dat deed hij op grootse wijze.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 13:08 door sijbriskie.
-------------------------------------------------------
> Flikte Knetemann door Moser te kloppen nadat hij
> eerst afsprak Moser tegen betaling te laten
> winnen? Niets wijst daarop. Het beroemde gesprekje
> tussen Moser en Knetemann vindt al vrij vroeg in
> de ontsnapping plaats. Vermoedelijk is er een
> afspraak als 'de winnaar betaalt'. Maar meer ook
> niet, denk ik. Waarom zou Knetemann zich in dat
> stadium neerleggen bij een 2e plaats, met Raas als
> kansrijkste renner in de groep erachter? En ze
> moeten eerst nog maar zien om voorop te blijven.
> Ze hebben dan nog maar een piepklein gaatje. In
> alles wat er volgt zie je Knetemann zich gedragen
> als een renner die voorop wil blijven en die zich
> voorbereidt op een sprint. Als Moser dat niet zag,
> dan was hij stekeblind (en dat geloof ik niet).
Ik snap bij god niet hoe je zo stellig kunt beweren dat 'niets' erop wijst dat Knetemann Moser heeft geflikt - nog 'even' los van de getuigenis van Aad van den Hoek daarover. Ik vind juist dat alles erop wijst. Het praten, de nonchalante sprint van Moser die Knetemann passeert, gaat zitten en sterk lijkt te denken 'dat het goed zit', zijn verbazing als Kneet tóch blijkt te sprinten, waarna hij in de laatste 50 meter weer alles uit de kast haalt om Knetemann voor te blijven.
Vanuit Knetemann gezien is dit scenario ook volkomen logisch als hij erg graag wereldkampioen had willen worden: niet meerijden zoals jij stelt omdat Raas erachter zat, verminderde enorm zijn eigen kansen. 'Zomaar' vol meerijden met de op papier betere sprinter Moser was voor de uitgenaste winnaar die de Kneet was ook geen aantrekkelijke optie. De enige mogelijkheid voor hem om wereldkampioen te worden was dus Moser op boven beschreven wijze flikken. En dat deed hij op grootse wijze.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 13:08 door sijbriskie.
|
sijbriskie
03 november 2014 13:24
|
lodjan bedankt voor dit mooie topic trouwens!
Leve de Kneet!
Leve de Kneet!
|
Leon
03 november 2014 13:30
|
Erg jammer dat er een gat van 5 jaar zit in het oude prikbord-archief (maart 2004-mei 2009), zodat we de laatste bijdragen van Kenner, Suske, @@@@ (rest vd nicks ben ik vergeten) niet meer kunnen teruglezen.
|
sijbriskie
03 november 2014 13:43
|
Dank voor de link, JW!
|
Andere Peter
03 november 2014 14:42
|
Ik betwist helemaal de lezing van Van den Hoek niet. Die accepteer ik volledig. Ik vind dat echter geen 'flikken'. Ik verwoordde het dan ook zo: Flikte Knetemann door Moser te kloppen nadat hij eerst afsprak Moser tegen betaling te laten winnen? Niets van de dingen die jij noemt wijst erop dat er een echte betaalafspraak zou zijn geweest. Niemand beweert dat ook.
Hooguit was Knetemann uitgenaster dan Moser. Echter, ik denk dat Moser zich een beetje als slachtoffer heeft opgesteld voor de Italiaanse bühne. Hij moest natuurlijk verantwoorden waarom hij doorreed en verloor, met landgenoot/concurrent/troonbestijger Saronni dat kort achter. Daarom denk ik dat Moser er de suggestie boven heeft laten hangen. Of misschien (maar dat zou heel naïef zijn) heeft hij in dat gesprekje wel iets in willen lezen, wat er niet was. In mijn herinnering liet Moser in de eerste jaren na de race meer ruimte open voor interpretatie dan hij doet na de dood van Knetemann. Maar misschien is dat mijn eigen beeldvorming.
In die sprint zie ik niets bijzonders. Dat moeilijke camerastandpunt toont weinig en laat veel ruimte voor fantasie. Er wordt veel hineininterpretiert. Ik ben ervan overtuigd dat Moser hier op waarde wordt geklopt door een beresterke Knetemann. Ik zie een echte sprint met een verrassende uitkomst (die ook al uitnodigt tot interpretatie).
Dat gesprekje dat zo vaak wordt vertoond kleurt ons beeld. Het overheerst vaak de highlights. Nu ik weer eens het uitgebreide verslag zat te kijken viel mij op hoe vroeg in de ontsnapping het plaats vond. Dat maakt de verklaringen van Knetemann en Van den Hoek naar mijn gevoel extra aannemelijk.
3 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 14:51 door Andere Peter.
Hooguit was Knetemann uitgenaster dan Moser. Echter, ik denk dat Moser zich een beetje als slachtoffer heeft opgesteld voor de Italiaanse bühne. Hij moest natuurlijk verantwoorden waarom hij doorreed en verloor, met landgenoot/concurrent/troonbestijger Saronni dat kort achter. Daarom denk ik dat Moser er de suggestie boven heeft laten hangen. Of misschien (maar dat zou heel naïef zijn) heeft hij in dat gesprekje wel iets in willen lezen, wat er niet was. In mijn herinnering liet Moser in de eerste jaren na de race meer ruimte open voor interpretatie dan hij doet na de dood van Knetemann. Maar misschien is dat mijn eigen beeldvorming.
In die sprint zie ik niets bijzonders. Dat moeilijke camerastandpunt toont weinig en laat veel ruimte voor fantasie. Er wordt veel hineininterpretiert. Ik ben ervan overtuigd dat Moser hier op waarde wordt geklopt door een beresterke Knetemann. Ik zie een echte sprint met een verrassende uitkomst (die ook al uitnodigt tot interpretatie).
Dat gesprekje dat zo vaak wordt vertoond kleurt ons beeld. Het overheerst vaak de highlights. Nu ik weer eens het uitgebreide verslag zat te kijken viel mij op hoe vroeg in de ontsnapping het plaats vond. Dat maakt de verklaringen van Knetemann en Van den Hoek naar mijn gevoel extra aannemelijk.
3 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 14:51 door Andere Peter.
|
Andere Peter
03 november 2014 15:04
|
Jij maakt iets anders van 'flikken' dan hoe ik het definieerde voordat ik tot mijn conclusie kwam 'niet geflikt'.
De link die jij geeft toont juist nadrukkelijk aan wat ik ook al zei: dat er meer koersomstandigheden waren die in het voordeel van de Nederlanders (Knetemann) uitpakten. Moser die vooral wilde dat Saronni niet zou winnen. Mogelijk in de slag met de Belgen die Saronni/Hinault/Knetemann terughaalden zonder kopman te hebben. Precies dát zie je terug in de ontsnapping Moser/Knetemann. Moser die vooral maar vooruit wil blijven.
Er zijn dus veel aanwijzingen dat Moser die koers al onderhandelend wilde binnen halen. Er zijn geen aanwijzingen dat Knetemann daarop concreet inging.
De link die jij geeft toont juist nadrukkelijk aan wat ik ook al zei: dat er meer koersomstandigheden waren die in het voordeel van de Nederlanders (Knetemann) uitpakten. Moser die vooral wilde dat Saronni niet zou winnen. Mogelijk in de slag met de Belgen die Saronni/Hinault/Knetemann terughaalden zonder kopman te hebben. Precies dát zie je terug in de ontsnapping Moser/Knetemann. Moser die vooral maar vooruit wil blijven.
Er zijn dus veel aanwijzingen dat Moser die koers al onderhandelend wilde binnen halen. Er zijn geen aanwijzingen dat Knetemann daarop concreet inging.
|
sijbriskie
03 november 2014 15:23
|
Wellicht hebben we dan een andere (Peter) interpretatie van zowel het begrip 'flikken' als van 'echte betaalafspraak'. Hoe dan ook zie ik niet in hoe je de versie van Van den Hoek kunt onderschrijven en tegelijkertijd kunt blijven ontkennen dat Moser geflikt is. Volgens Van den Hoek bood Moser geld en wekte Knetemann de indruk dat bij akkoord was om vervolgens toch voluit mee te sprinten. Tja.
|
Niels
03 november 2014 15:38
|
Wielrennen-archief.startpagina.nl/prikbord
|
Linkebal
03 november 2014 16:29
|
Ik word echt helemaal geflikt van al die geflikte flikkers
|
sijbriskie
03 november 2014 16:38
|
Flikker op.
|
Andere Peter
03 november 2014 18:52
|
-
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 18:53 door Andere Peter.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 18:53 door Andere Peter.
|
Andere Peter
03 november 2014 18:54
|
Wekte min of meer de indruk. Dat is nogal zwak, hè? Kneet liet het kennelijk een beetje in het midden. Zelfs Moser vindt (nu) dat hij niet geflikt is. Dan was er toch nooit een echte deal? Anders dan: de winnaar betaalt, hetgeen volkomen normaal is in die situatie.
En wat Van den Hoek zegt is meen ik een tegenwerping tegen het beeld (dat midden jaren '80 bestond) alsof Knetemann juist Moser zou hebben omgekocht. Er wás tenslotte betaald, dus Knetemann had een beetje de schijn tegen (al denk ik dat iedereen hier wel begrijpt dat er niets mis is met de winnaar betaalt).
Gisteren bij het terugkijken van dat lange verslag viel mij vooral de timing op. Ze zijn nog nauwelijks weg op het moment dat er gepraat wordt. Ik ben ervan overtuigd dat Moser met Knetemann doorreed omdat:
- Saronni dan zeker niet zou winnen
- Knetemann een van de best denkbare vluchtpartners is voor Moser in die situatie
- Moser erop rekende dat hij in een sprint meer kans zou hebben dan Knetemann
Dat zijn alvast aardig wat motieven. Reeds voldoende om de doorslag te geven en om samen naar de meet te gaan. Speelde daarnaast nog de illusie dat hij Knetemann zou kunnen kopen of reeds gekocht had? Misschien, maar het gaf naar mijn oordeel de doorslag niet. Ná dat gesprek zie je aan alles dat Knetemann zich focust op die sprint. Maakt er naar mijn idee bewust een hele lange sprint van. Als Moser het idee heeft gehad dat het wel goed zat, dan is hij heel erg naïef geweest. Daar geloof ik eigenlijk niet in. Ik denk dat Moser, die zelf juist Saronni al dealend een hak zette, sluw genoeg was om te weten dat hij die Hollander niet in zijn zak had. Denk je nu echt dat Moser er een rekening mee heeft gehouden dat Knetemann voluit zou gaan sprinten? Nou ja, zeg.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 18:55 door Andere Peter.
En wat Van den Hoek zegt is meen ik een tegenwerping tegen het beeld (dat midden jaren '80 bestond) alsof Knetemann juist Moser zou hebben omgekocht. Er wás tenslotte betaald, dus Knetemann had een beetje de schijn tegen (al denk ik dat iedereen hier wel begrijpt dat er niets mis is met de winnaar betaalt).
Gisteren bij het terugkijken van dat lange verslag viel mij vooral de timing op. Ze zijn nog nauwelijks weg op het moment dat er gepraat wordt. Ik ben ervan overtuigd dat Moser met Knetemann doorreed omdat:
- Saronni dan zeker niet zou winnen
- Knetemann een van de best denkbare vluchtpartners is voor Moser in die situatie
- Moser erop rekende dat hij in een sprint meer kans zou hebben dan Knetemann
Dat zijn alvast aardig wat motieven. Reeds voldoende om de doorslag te geven en om samen naar de meet te gaan. Speelde daarnaast nog de illusie dat hij Knetemann zou kunnen kopen of reeds gekocht had? Misschien, maar het gaf naar mijn oordeel de doorslag niet. Ná dat gesprek zie je aan alles dat Knetemann zich focust op die sprint. Maakt er naar mijn idee bewust een hele lange sprint van. Als Moser het idee heeft gehad dat het wel goed zat, dan is hij heel erg naïef geweest. Daar geloof ik eigenlijk niet in. Ik denk dat Moser, die zelf juist Saronni al dealend een hak zette, sluw genoeg was om te weten dat hij die Hollander niet in zijn zak had. Denk je nu echt dat Moser er een rekening mee heeft gehouden dat Knetemann voluit zou gaan sprinten? Nou ja, zeg.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 03/11/2014 18:55 door Andere Peter.
|
Massimo
03 november 2014 19:00
|
Ik heb er geen mening over wegens niet bewust meegemaakt, ik wil wel zeggen dat ik het des wielersports vind (dus gaaf) dat een koers van bijna veertig jaar geleden nog zoveel discussie oproept.
|
Quarantanove
03 november 2014 19:09
|
Massimo Schreef:
-------------------------------------------------------
> Ik heb er geen mening over wegens niet bewust
> meegemaakt, ik wil wel zeggen dat ik het des
> wielersports vind (dus gaaf) dat een koers van
> bijna veertig jaar geleden nog zoveel discussie
> oproept.
Eens , dit soort "flikken" , koersen verkopen en ook dopinggebruik is wat het wielrennen juist leuk houdt.
-------------------------------------------------------
> Ik heb er geen mening over wegens niet bewust
> meegemaakt, ik wil wel zeggen dat ik het des
> wielersports vind (dus gaaf) dat een koers van
> bijna veertig jaar geleden nog zoveel discussie
> oproept.
Eens , dit soort "flikken" , koersen verkopen en ook dopinggebruik is wat het wielrennen juist leuk houdt.
|
malheur
03 november 2014 19:22
|
|
Rode Lantaarn
03 november 2014 21:01
|
Voor de fans van de Kneet. Volgens mij het mooiste bericht ooit geplaatst....... Rode lantaarn
Sprookje...
Gepost door: Suske ()
Datum: 24 december 2003 19:03
Zo op kerstavond vind ik het eens tijd worden om alle zeer gewaardeerde azijnplassers hier eens een sprookje te vertellen.
Neem er gerust ff de tijd voor...
Ooit heel lang geleden, we spreken dan van de vorige eeuw (sprookjes zijn immers altijd heel lang geleden gebeurd...), was er eens een tamelijk middelmatige wielrenner. Soms verbaasde hij vriend, maar vooral vijand, maar meestal zag men deze renner alleen maar gruwelijk aanklampen. Nou had die renner wel een degelijk excuus om niet zo op te vallen hoor. Want net toen hij in het amateurpeloton reed was het niveau van het Nederlandse wielrennen zo hoog dat hij het eigenlijk niet eens zo erg vond dat hij zo vaak met z'n holletje open zat.
Wereldkampioenen, Olympisch kampioenen, en winnaars van hele belangrijke etappe wedstrijden, bevolkten toen het vaderlandse amateurpeloton.
Echter de keren dat hij zijn dag had, kon hij met de beste van zijn land mee en heel soms won hij wel eens een wedstrijdje, waarschijnlijk omdat de echt goede renners dan net even niet zo goed waren...
Doordat één van zijn betere ploegenoten een tamelijk ernstige longziekte opliep, en deze ploegenoot op de rol stond om bij een buitenlandse profploeg een contract te tekenen, vroeg de ploegleider van dat rennertje wat hij zou zeggen als hij dit contract over kon nemen.
"Ik zou het meteen doen", zei dat rennertje toen tegen z'n ploegleider.
De ploegleider vond dit toen zo'n dappere uitspraak dat hij het contract inderdaad voor dat rennertje in elkaar spijkerde.
"Maar", zei de ploegleider, "je moet me natuurlijk niet teleur stellen!!"
Dit knoopte dat rennertje in zijn beide oren en zonder ook maar één woord over de grens te kunnen spreken toog dat rennertje op pad naar een heel ver wielerland waar elk jaar een hele belangrijke etappe wedstrijd verreden werd.
In de winter maanden voorafgaand aan zijn plotselinge profdebuut trainde dat rennertje dat de stukken eraf vlogen.
Brommers werden ingehaald, in weer of geen weer werd er getraind, en bij de februariwedstrijden, in het zuiden van dat verre wielerland, bleek ineens dat dat rennertje voor de grote mannen van het profpeloton niet eens zo heel veel onder hoefde te doen.
Aan tafel was het rennertje heel stil, immers van de vreemde taal die daar gesproken werd verstond hij ( nog) niet zo veel, echter in het peloton sprak hij met z'n benen. Sterker nog, binnen zijn nieuwe ploeg werd al heel snel duidelijk dat er in de wedstrijden met dit schrale ventje niet te spotten viel, ook al werd dit natuurlijk wel geprobeerd.
Toch merkte dat rennertje wel dat er een heel groot verschil was tussen het rijden bij de amateurs of het rijden met gerenomeerde profs waarvan hij thuis alleen maar posters op zijn slaapkamermuur had hangen.
Met name in de finale van de wedstrijden werd er heel hard gekoerst, en toen werd hem duidelijk dat als het er echt om ging 'fysiek talent' niet alleen meer voldoende was om met de beste van de wereld mee te kunnen.
Twéé eigenschappen, eerzucht en een bijna bovenmenselijk doorzettingsvermogen, moesten daar extra bijkomen!
En na heel veel afzien, pijn en moeite, bleek hij daar meer dan een ander over te beschikken.
Terwijl z'n generatiegenoten al hoog en breed onder de douche stonden, streed dat rennertje nog mee om hier en daar een prijsje te rijden.
Als eerste jaarprof "mocht" hij gelijk aan alle klassiekers deelnemen, maar deze aprilklassiekers waren voor hem een ware martelgang.
"Mocht" je, want sparen stond niet in zijn woordenboek.
Edoch, na zondag de Ronde van Vlaanderen (275 km), woensdag Gent-Wevelgem (260 km) en zondag Parijs-Roubaix (276 km) gereden te hebben, was bij hem het kaarsje bijna opgebrand.
"Bijna", want ondanks dat hij de woensdagf erop de Waalse Pijl niet helemaal uitreed, als een dood vogeltje reed toen hij door de Ardennen, stond hij wel op de deelnemerslijst van de belangrijkste klassieker van zijn land.
En juist deze wedstrijd ging over een parkoers waar hij zich bij de amateurs wel eens in de kijker gereden had.
Zijn moreel was een beetje geknakt, maar zijn moraal was niet kapot te krijgen!!
Met frisse tegenzin begon hij aan die belangrijke vaderlandse klassieker en na veel vieren en vijven reed hij bijna 7 uur later hij als overwinnaar over de eindstreep!!
Zijn oude amateur ploegleider zei na afloop tegen hem dat hij groots gewonnen had, maar dat hij nu moest bewijzen dat hij een grote renner was.
En dat lukte hem ook want een paar jaar later kwam daar ook nog een heel vreemd gekleurd wielertruitje bij.
En zoals het in sprookjes altijd gaat, leeft hij tot nu eigenlijk wel gelukkig, hij denkt er eigenlijk niet zo over na, maar of het nog lang duurt dat weet gelukkig nog niemand.
En zo hoort het ook....
Sprookje...
Gepost door: Suske ()
Datum: 24 december 2003 19:03
Zo op kerstavond vind ik het eens tijd worden om alle zeer gewaardeerde azijnplassers hier eens een sprookje te vertellen.
Neem er gerust ff de tijd voor...
Ooit heel lang geleden, we spreken dan van de vorige eeuw (sprookjes zijn immers altijd heel lang geleden gebeurd...), was er eens een tamelijk middelmatige wielrenner. Soms verbaasde hij vriend, maar vooral vijand, maar meestal zag men deze renner alleen maar gruwelijk aanklampen. Nou had die renner wel een degelijk excuus om niet zo op te vallen hoor. Want net toen hij in het amateurpeloton reed was het niveau van het Nederlandse wielrennen zo hoog dat hij het eigenlijk niet eens zo erg vond dat hij zo vaak met z'n holletje open zat.
Wereldkampioenen, Olympisch kampioenen, en winnaars van hele belangrijke etappe wedstrijden, bevolkten toen het vaderlandse amateurpeloton.
Echter de keren dat hij zijn dag had, kon hij met de beste van zijn land mee en heel soms won hij wel eens een wedstrijdje, waarschijnlijk omdat de echt goede renners dan net even niet zo goed waren...
Doordat één van zijn betere ploegenoten een tamelijk ernstige longziekte opliep, en deze ploegenoot op de rol stond om bij een buitenlandse profploeg een contract te tekenen, vroeg de ploegleider van dat rennertje wat hij zou zeggen als hij dit contract over kon nemen.
"Ik zou het meteen doen", zei dat rennertje toen tegen z'n ploegleider.
De ploegleider vond dit toen zo'n dappere uitspraak dat hij het contract inderdaad voor dat rennertje in elkaar spijkerde.
"Maar", zei de ploegleider, "je moet me natuurlijk niet teleur stellen!!"
Dit knoopte dat rennertje in zijn beide oren en zonder ook maar één woord over de grens te kunnen spreken toog dat rennertje op pad naar een heel ver wielerland waar elk jaar een hele belangrijke etappe wedstrijd verreden werd.
In de winter maanden voorafgaand aan zijn plotselinge profdebuut trainde dat rennertje dat de stukken eraf vlogen.
Brommers werden ingehaald, in weer of geen weer werd er getraind, en bij de februariwedstrijden, in het zuiden van dat verre wielerland, bleek ineens dat dat rennertje voor de grote mannen van het profpeloton niet eens zo heel veel onder hoefde te doen.
Aan tafel was het rennertje heel stil, immers van de vreemde taal die daar gesproken werd verstond hij ( nog) niet zo veel, echter in het peloton sprak hij met z'n benen. Sterker nog, binnen zijn nieuwe ploeg werd al heel snel duidelijk dat er in de wedstrijden met dit schrale ventje niet te spotten viel, ook al werd dit natuurlijk wel geprobeerd.
Toch merkte dat rennertje wel dat er een heel groot verschil was tussen het rijden bij de amateurs of het rijden met gerenomeerde profs waarvan hij thuis alleen maar posters op zijn slaapkamermuur had hangen.
Met name in de finale van de wedstrijden werd er heel hard gekoerst, en toen werd hem duidelijk dat als het er echt om ging 'fysiek talent' niet alleen meer voldoende was om met de beste van de wereld mee te kunnen.
Twéé eigenschappen, eerzucht en een bijna bovenmenselijk doorzettingsvermogen, moesten daar extra bijkomen!
En na heel veel afzien, pijn en moeite, bleek hij daar meer dan een ander over te beschikken.
Terwijl z'n generatiegenoten al hoog en breed onder de douche stonden, streed dat rennertje nog mee om hier en daar een prijsje te rijden.
Als eerste jaarprof "mocht" hij gelijk aan alle klassiekers deelnemen, maar deze aprilklassiekers waren voor hem een ware martelgang.
"Mocht" je, want sparen stond niet in zijn woordenboek.
Edoch, na zondag de Ronde van Vlaanderen (275 km), woensdag Gent-Wevelgem (260 km) en zondag Parijs-Roubaix (276 km) gereden te hebben, was bij hem het kaarsje bijna opgebrand.
"Bijna", want ondanks dat hij de woensdagf erop de Waalse Pijl niet helemaal uitreed, als een dood vogeltje reed toen hij door de Ardennen, stond hij wel op de deelnemerslijst van de belangrijkste klassieker van zijn land.
En juist deze wedstrijd ging over een parkoers waar hij zich bij de amateurs wel eens in de kijker gereden had.
Zijn moreel was een beetje geknakt, maar zijn moraal was niet kapot te krijgen!!
Met frisse tegenzin begon hij aan die belangrijke vaderlandse klassieker en na veel vieren en vijven reed hij bijna 7 uur later hij als overwinnaar over de eindstreep!!
Zijn oude amateur ploegleider zei na afloop tegen hem dat hij groots gewonnen had, maar dat hij nu moest bewijzen dat hij een grote renner was.
En dat lukte hem ook want een paar jaar later kwam daar ook nog een heel vreemd gekleurd wielertruitje bij.
En zoals het in sprookjes altijd gaat, leeft hij tot nu eigenlijk wel gelukkig, hij denkt er eigenlijk niet zo over na, maar of het nog lang duurt dat weet gelukkig nog niemand.
En zo hoort het ook....
|
Leon
03 november 2014 21:41
|
Niels Schreef:
-------------------------------------------------------
> Wielrennen-archief.startpagina.nl/prikbord
Thanks!
-------------------------------------------------------
> Wielrennen-archief.startpagina.nl/prikbord
Thanks!
|
sijbriskie
03 november 2014 23:36
|
Opmerkelijk dat jij beter meent te weten wat daar gebeurd is dan Knetemanns beste vriend Van den Hoek, en via hem, Knetemann zélf. De versie die Knetemann aan Van den Hoek vertelde en Van den Hoek later aan ons, is mijn inziens ook veruit de meest geloofwaardige. De op papier zwakkere sprinter gaat zogenaamd akkoord in de wetenschap dat dat de enige manier is om een kans te hebben te winnen. Zou Moser Knetemann volledig geloofd hebben? Wellicht niet, maar zelfs als hij dat slechts ten dele deed kan dat prima verklaren waarom hij nét iets minder scherp werd toen hij Knetemann voorbijging in de sprint. Ook in het wielrennen kun je alleen maar deals maken als je een basisvertrouwen hebt dat de ander zich aan z'n woord zal houden. In principe is flikken not done. Het woord 'flikken' zou anders ook inhoudsloos en betekenisloos zijn.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 04/11/2014 00:16 door sijbriskie.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 04/11/2014 00:16 door sijbriskie.
|
waterfietser
04 november 2014 09:17
|
Uiteraard. Ondertussen wel een nieuw model...
|
Andere Peter
05 november 2014 19:47
|
-
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 06/11/2014 00:05 door Andere Peter.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 06/11/2014 00:05 door Andere Peter.
|
Andere Peter
05 november 2014 20:02
|
Volgens mij lees je mijn post(s) niet. Ik accepteer volledig de lezing van Van den Hoek. Ik geef nog wat andere invalsHoeken (Seth Gaaikema leeft!). Ik begrijp niet waarom je steeds weer denkt dat ik mij afzet tegen Van den Hoek. Integendeel: ook mij invalshoek door te kijken naar het spanningsveld Saronni/Moser wordt volledig onderschreven door het stuk dat Van den Hoek aanhaalt.
Ik vind het nu niet zinnig om in te gaan op een andere definitie van 'flikken' dan ik zelf gaf vóórdat ik mij hier in dit topic over uitsprak. ja, als je een andere definitie van flikken hanteert dan kun je heel goed komen tot een andere taxatie van of er hier nu wel of niet geflikt is. Saronni flikte Moser. Knetemann flikte Raas (wtf méérijden in een ontsnapping met Saronni en Hinault?). Thaler en Thurau flikten heel Duitsland. De Belgen flikten Saronni en Hinault. En de zekerste: Moser flikte Saronni.
In de eerste 10 jaar na die wedstrijd was er, in ieder geval onder invloed van Smeets' lezing, een beeld ontstaan alsof Knetemann juist Moser zou hebben gekocht. En er was tenslotte ook betaald. Voor de slechte verstaander had Knetemann dus een beetje de schijn tegen. Dáárop moet je denk ik de woorden van Van den Hoek als reactie zien. Dáártegen verzet hij zich, in Profiel/2005 zelfs expliciet in mijn ogen. ''Het was juist andersom''.
Ik vind het nu niet zinnig om in te gaan op een andere definitie van 'flikken' dan ik zelf gaf vóórdat ik mij hier in dit topic over uitsprak. ja, als je een andere definitie van flikken hanteert dan kun je heel goed komen tot een andere taxatie van of er hier nu wel of niet geflikt is. Saronni flikte Moser. Knetemann flikte Raas (wtf méérijden in een ontsnapping met Saronni en Hinault?). Thaler en Thurau flikten heel Duitsland. De Belgen flikten Saronni en Hinault. En de zekerste: Moser flikte Saronni.
In de eerste 10 jaar na die wedstrijd was er, in ieder geval onder invloed van Smeets' lezing, een beeld ontstaan alsof Knetemann juist Moser zou hebben gekocht. En er was tenslotte ook betaald. Voor de slechte verstaander had Knetemann dus een beetje de schijn tegen. Dáárop moet je denk ik de woorden van Van den Hoek als reactie zien. Dáártegen verzet hij zich, in Profiel/2005 zelfs expliciet in mijn ogen. ''Het was juist andersom''.
|
Andere Peter
05 november 2014 20:02
|
|
sijbriskie
05 november 2014 20:59
|
Je bent soms een onuitstaanbaar irritante en vermoeiende debater, weet je dat? Ik reageerde in eerste instantie op jouw "Flikte Knetemann door Moser te kloppen nadat hij eerst afsprak Moser tegen betaling te laten winnen? Niets wijst daarop."
Vervolgens geef ik een aantal argumenten (met als belangrijkste Van den Hoeks getuigenis die jouw vraag dus volkomen bevestigend beantwoord en waarvan jij dus zegt dat je die getuigenis onderschrijft) om dat te betwisten, waarop je plots gaat schuiven en zegt dat je ageert tegen het beeld dat Knetemann Moser zou hebben omgekocht. Pfoeh...en dan ook nog zeggen dat ik je posts niet lees. Ik ben er wel weer even klaar mee.
Vervolgens geef ik een aantal argumenten (met als belangrijkste Van den Hoeks getuigenis die jouw vraag dus volkomen bevestigend beantwoord en waarvan jij dus zegt dat je die getuigenis onderschrijft) om dat te betwisten, waarop je plots gaat schuiven en zegt dat je ageert tegen het beeld dat Knetemann Moser zou hebben omgekocht. Pfoeh...en dan ook nog zeggen dat ik je posts niet lees. Ik ben er wel weer even klaar mee.
|
Andere Peter
06 november 2014 00:05
|
Tsja, we lezen enkele zaken hier kennelijk compleet anders. Voor mij staat vast dat er nooit een echte afspraak was dat Kneet zich tegen betaling zou laten kloppen door Moser. Voor mij staat ook vast dat Van den Hoek hetzelfde vindt. Van den Hoek heeft het over 'min of meer de indruk wekken' en het woord 'suggestie' valt. Ik kan dat niet als afspraak zien. Zo heb ik dat in ieder geval niet bedoeld toen ik de eerste stelling innam. Ik denk dat daar ons verschil in taxatie zit. Soit. Belangrijk vind ik dat Moser het ook niet als afspraak zegt te zien.
Ik zeg natuurlijk nergens dat ik ageer tegen het beeld dat Knetemann Moser zou hebben omgekocht. Jij stelde ten onrechte dat ik dat zei. Ik denk dat je de woorden van Van den Hoek als reactie op dat beeld kunt zien. Dát is wat ik zei. Dat zie je ook heel sterk in diens formulering als zijn getuigenis begint: “Knetemann heeft Moser nooit geld geboden, het was juist andersom.”
Ik moet wel iets herstellen. Er is bij nader inzien wel een punt waarbij ik (als ik Van den Hoek goed begrijp) van mening verschil met Van den Hoek. Ik geloof er niets van dat Moser door dat gesprekje trager sprintte. Ik geloof er niets van dat hij verrast was dat Knetemann voluit ging. Ik volg daarin Moser, de primaire bron van het antwoord op de vraag of Moser verrast was. Meer dan ik Van den Hoek (op dit punt ook volledig buitenstaander, ook zijn vriendschap met Knetemann maakt hem niet extra deskundig over de mindset van Moser) volg. Het idee alleen al vind ik eigenlijk bespottelijk irrationeel. Dat de gelouterde Moser zou denken dat dat ene vage gesprekje in verschillende talen duidelijkheid zou scheppen dat hij de zege alvast binnen had tegen de man die op Champs-Élysées luttele weken eerder nog de pelotonsprint won.
Moser reed in mijn ogen met Knetemann door omdat het zijn beste kans was om te winnen of in ieder geval Saronni niet te laten winnen. Deed ongetwijfeld een bod. En ongetwijfeld heeft Knetemann iets bij de hands geantwoord. Beiden waren elkaars gedrag aan het beïnvloeden en beiden beseften dat van elkaar.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 06/11/2014 00:13 door Andere Peter.
Ik zeg natuurlijk nergens dat ik ageer tegen het beeld dat Knetemann Moser zou hebben omgekocht. Jij stelde ten onrechte dat ik dat zei. Ik denk dat je de woorden van Van den Hoek als reactie op dat beeld kunt zien. Dát is wat ik zei. Dat zie je ook heel sterk in diens formulering als zijn getuigenis begint: “Knetemann heeft Moser nooit geld geboden, het was juist andersom.”
Ik moet wel iets herstellen. Er is bij nader inzien wel een punt waarbij ik (als ik Van den Hoek goed begrijp) van mening verschil met Van den Hoek. Ik geloof er niets van dat Moser door dat gesprekje trager sprintte. Ik geloof er niets van dat hij verrast was dat Knetemann voluit ging. Ik volg daarin Moser, de primaire bron van het antwoord op de vraag of Moser verrast was. Meer dan ik Van den Hoek (op dit punt ook volledig buitenstaander, ook zijn vriendschap met Knetemann maakt hem niet extra deskundig over de mindset van Moser) volg. Het idee alleen al vind ik eigenlijk bespottelijk irrationeel. Dat de gelouterde Moser zou denken dat dat ene vage gesprekje in verschillende talen duidelijkheid zou scheppen dat hij de zege alvast binnen had tegen de man die op Champs-Élysées luttele weken eerder nog de pelotonsprint won.
Moser reed in mijn ogen met Knetemann door omdat het zijn beste kans was om te winnen of in ieder geval Saronni niet te laten winnen. Deed ongetwijfeld een bod. En ongetwijfeld heeft Knetemann iets bij de hands geantwoord. Beiden waren elkaars gedrag aan het beïnvloeden en beiden beseften dat van elkaar.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 06/11/2014 00:13 door Andere Peter.
|
sijbriskie
06 november 2014 10:50
|
Ok, we denken er duidelijk anders over - prima. Het ontbreekt me aan de energie en het geduld om een ellenlange discussie hierover te (blijven) voeren, waarbij ik dan bijv weer zou moeten uiteenzetten waarom ik denk dat en waarom Moser waarschijnlijk geen betrouwbare bron is, dat Van den Hoek als vriend van Knetemann wellicht die afspraak bewust wat minder stellig laat overkomen dan ie waarschijnlijk was, waarom Moser wel degelijk verrast was in mijn ogen etc.
Jouw kijk op die sprint is inderdaad een mogelijk plausibele, zij het natuurlijk evident onjuiste en onware.
Jouw kijk op die sprint is inderdaad een mogelijk plausibele, zij het natuurlijk evident onjuiste en onware.
|
Andere Peter
07 november 2014 12:56
|
Prima. Ik denk dat we vooral anders lezen, bepaalde termen en taxaties wat anders interpreteren en dat we er niet zo heel verschillend over denken. Het ontbreekt mij aan de energie om erop in te gaan dat de terechte kanttekeningen waarvoor het jou aan energie onbreekt, ook precies andersom kunt uitleggen. Van den Hoek kan als vriend de 'afspraak' ook juist een tikje aandikken. Moser kan ook meerdere motieven hebben (overleden collega in bescherming nemen, voor Italiaanse consumptie praten, de Saronni-spanning). Het aardige is juist dat e over al die dingen na zoveel jaren, beelden en getuigenissen nog zo verschillend kunt denken.
Voor de visie Knetemann-klopt-Moser-doordat-hij-voluit-sprintte-hetgeen-Moser-niet-verwachtte is hoe dan ook een component nodig die in de (Nederlandse) geschiedschrijving vooralsnog te weinig wordt benadrukt. Namelijk dat verdedigend wereldkampioen Moser, die de rest van de koers bezig is geweest met alles bij elkaar te dealen en iedere concurrent een strategische poets te bakken, die bekend stond als uiterst sluwe renner, als echte afmaker, die wist dat hij met Amsterdamse branie op pad was, die wist dat hij sprintte tegen de winnaar van de pelotonsprint in Parijs van enkele weken daarvoor, die wist dat de Hollanders in het tijdperk Post/Raas vooral voor zichzelf zorgden, dan in die slotkilometers plots is veranderd in een ongelooflijk naïeve jeugdrenner die het meest voor de hand liggende verloop (concurrent gaat toch ook sprinten voor de titel) hopeloos heeft veronachtzaamd. Laten mensen zich eens in Moser verplaatsen. Dat beeld is in mijn ogen namelijk ongeloofwaardig ''beyond reasonable doubt''.
2 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 07/11/2014 13:00 door Andere Peter.
om erop in te gaan dat de terechte kanttekeningen waarvoor het jou aan energie onbreekt, ook precies andersom kunt uitleggen. Van den Hoek kan als vriend de 'afspraak' ook juist een tikje aandikken. Moser kan ook meerdere motieven hebben (overleden collega in bescherming nemen, voor Italiaanse consumptie praten, de Saronni-spanning). Het aardige is juist dat e over al die dingen na zoveel jaren, beelden en getuigenissen nog zo verschillend kunt denken.
Voor de visie Knetemann-klopt-Moser-doordat-hij-voluit-sprintte-hetgeen-Moser-niet-verwachtte is hoe dan ook een component nodig die in de (Nederlandse) geschiedschrijving vooralsnog te weinig wordt benadrukt. Namelijk dat verdedigend wereldkampioen Moser, die de rest van de koers bezig is geweest met alles bij elkaar te dealen en iedere concurrent een strategische poets te bakken, die bekend stond als uiterst sluwe renner, als echte afmaker, die wist dat hij met Amsterdamse branie op pad was, die wist dat hij sprintte tegen de winnaar van de pelotonsprint in Parijs van enkele weken daarvoor, die wist dat de Hollanders in het tijdperk Post/Raas vooral voor zichzelf zorgden, dan in die slotkilometers plots is veranderd in een ongelooflijk naïeve jeugdrenner die het meest voor de hand liggende verloop (concurrent gaat toch ook sprinten voor de titel) hopeloos heeft veronachtzaamd. Laten mensen zich eens in Moser verplaatsen. Dat beeld is in mijn ogen namelijk ongeloofwaardig ''beyond reasonable doubt''.
2 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 07/11/2014 13:00 door Andere Peter.
|
sijbriskie
07 november 2014 14:52
|
Grotendeels eens hoor. Bijna alles is natuurlijk multi-interpretabel al naargelang de overtuiging waarmee je om te beginnen al naar het hele gebeuren kijkt. Maar dat geldt mijns inziens dus net zo voor het al dan niet verrast zijn van Moser. Wat jij daarover zegt lijkt overtuigend, maar hoeft desondanks niet waar te zijn. Want zoals ik al eerder schreef (het ontbreekt me aan de energie om op te zoeken waar en wanneer precies ) : een afspraak kan alleen maar bestaan bij de gratie van het geloof in het nakomen van die afspraak. Als je vluchtgenoot 'akkoord' zegt, mompelt of knikt (de hoge eisen die jij steeds stelt aan de definitie van een afspraak lijken mij wat te hoog te zijn in de praktijk) moet je er in principe op kunnen vertrouwen dat die vluchtgenoot te vertrouwen is. Anders rij je sowieso niet door en kun je nooit wat afspreken. Flikken is inderdaad een onmiskenbaar onderdeel van het wielrennen maar de term heeft niet voor niks een zeer negatieve connotatie. Het kan best zijn dat Moser zelf alles bij elkaar kocht, maar de gekochten verwachtten dan wél dat Moser uitbetaalde. Zoals Moser mocht verwachten dat Knetemann een man van z'n woord was.
1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 07/11/2014 16:07 door sijbriskie.
) : een afspraak kan alleen maar bestaan bij de gratie van het geloof in het nakomen van die afspraak. Als je vluchtgenoot 'akkoord' zegt, mompelt of knikt (de hoge eisen die jij steeds stelt aan de definitie van een afspraak lijken mij wat te hoog te zijn in de praktijk) moet je er in principe op kunnen vertrouwen dat die vluchtgenoot te vertrouwen is. Anders rij je sowieso niet door en kun je nooit wat afspreken. Flikken is inderdaad een onmiskenbaar onderdeel van het wielrennen maar de term heeft niet voor niks een zeer negatieve connotatie. Het kan best zijn dat Moser zelf alles bij elkaar kocht, maar de gekochten verwachtten dan wél dat Moser uitbetaalde. Zoals Moser mocht verwachten dat Knetemann een man van z'n woord was.1 keer gewijzigd. Laatste wijziging: 07/11/2014 16:07 door sijbriskie.
|
Poupoe
05 november 2017 00:10
|
Sorry, alleen geregistreerde gebruikers mogen berichten plaatsen in dit forum.